Ο μονόλογος αφορά έναν πρόσφατα καταδικασμένο για οικονομικά σκάνδαλα πολιτικό, που, λίγους μήνες μετά την αποφυλάκισή του, οργανώνει διαλέξεις με σκοπό να εξηγήσει τους λόγους που τον ανάγκασαν να καταχραστεί δημόσιο χρήμα. Τα επιχειρήματά του στηρίζονται στην ανοχή που δείχνουν οι πολίτες απέναντι στην αλαζονεία και τη διαφθορά των πολιτικών προσώπων, προκειμένου να ικανοποιηθούν σε προσωπικό επίπεδο, αδιαφορώντας για τις μεθόδους που θα ακολουθήσει ο πολιτικός προκειμένου να τις ικανοποιήσει.

«Τα τελευταία χρόνια άκουσα πολλές φορές από οργισμένους ανθρώπους να ζητούν για κάποιους πολιτικούς κρεμάλα. […] Το τραγελαφικό είναι ότι, σε πολλές περιπτώσεις, οι ίδιοι άνθρωποι υπήρξαν κάποτε ψηφοφόροι αυτών των πολιτικών. Κανείς από αυτούς, βέβαια, δεν είχε συναίσθηση των δικών του ευθυνών, γιατί κανείς δεν αποδίδει ποτέ ευθύνες στη λαϊκή βούληση. Πρόκειται για μια σιωπηρή συμφωνία που ο “σοφός” και “αθώος” λαός χαίρει μιας ασυλίας όπως αυτής των υπουργών. Είναι ένας φαύλος κύκλος όπου η ανεύθυνη πολιτεία δημιουργεί μια ανεύθυνη κοινωνία, η οποία με τη σειρά της εκλέγει την ανεύθυνη πολιτεία», αναφέρει στο εισαγωγικό του σημείωμα ο συγγραφέας.